Foto's van Overvecht eo 2

Overvecht is echt een groene wijk met veel parken en singels, zoals op deze foto in de buurt van de Roelantdreef.

Foto's van Overvecht eo 1

Overvecht de meest groene wijk van Utrecht aan de rand van de stad loop je zo de polder in (stadspark) en tussen de flats vindt je enorme bloemen perken. Zoals deze narcissen. Prachtige wijk om te wonen. 

Vakantie op Texel 2019

Dit jaar in augustus naar het eiland Texel getogen. Telkens als je in Den Helder de boot op gaat ben je echt op vakantie van het vasteland naar het eiland. En alhoewel ik een overkanter ben voelt Texel als thuis komen. Jammer dat het maar een paar dagen in het jaar kan zijn. Ook dit jaar verbleven we in het Landal Beach Park Texel. Ondanks de drukte altijd lekker rustig. Je hoort als het ware de stilte op het eiland en komt volledig tot rust. Al je zintuigen worden geprikkeld, Zien, horen, proeven. Het duurt ongeveer een dag voordat je echt gaat zien hoe mooi het duin is, hoe paars de heide en hoe blauw de lucht kan zijn, welke massa's aan wolken overdrijven, de prachtige sterrenhemel, kortom volledig genieten.

foto van de slufter:

Een natuurgebied van meer dan 70ha. Een zoutwater gebied waar Lamsoor en zeekraal zo voor het plukken zijn. Waar eb en vloed vrij spel hebben door het gat in de duinen, waar je veel vogels kunt vinden. Waar bij springtij meer dan drie meter hoog water kan komen te staan in 6 uur en  dat dat water ook weer met 6 uur weg kan zijn, Dat dit te maken heeft met maanstanden en zuidwester storm.

Aan te bevelen is om met de Jan Plezier de tocht door de duinen naar de Slufter te maken. Een gezellige rit met mooie verhalen over het gebied met een lekker bakkie koffie en een Rum likeurtje (Jan Pleziertje) op de terugweg. De kar wordt getrokken dor schitterende en heel sterke Belgische werkpaarden.

foto Jan Plezier:

Er is natuurlijk nog veel meer natuurschoon op dit mooie eiland, de hei, de flora in de duinen te veel om op te noemen.

Natuurlijk ontbreken de meeuwen niet, die bij het vertrek uit Den Helder de eersten zijn die je begroeten en tot aan het eiland vergezellen, om dan het stokje aan hun familiegenoten over te geven.

Ik zie al weer uit naar ons volgende verblijf op het eiland.

photanimals.blogspot.nl

Ik heb er een nieuw blog bij, waar ik alleen foto's publiceer die ik de laatste tijd heb gemaakt. Het mag duidelijk zijn dat het hier om dieren foto's gaat. Voornamelijk gemaakt in de dierentuinen en af en toe aangevuld met wat wetenswaardigheden.

Ik hoop dat m'n blog snel in de zoekmachines komt en veel bezoekers gaat aantrekken. Alle foto's op de site zijn beschikbaar zolang het geen foto's zijn met privé karakter en onder voorwaarde dat bij gebruik van de foto mijn naam en website worden vermeld. Stuur een berichtje als je een interessante foto ziet.

Veel kijk en leesplezier op http://photanimals.blogspot.com

Dierenpark Amersfoort

Met Pasen hadden we Ploon beloofd naar de dierentuin te gaan. Echter omdat wij zonodig naar St Oedenrode moesten om een ontzettend lief nieuw hondje uit te zoeken, was daar niets meer van gekomen. Dus vandaag dan maar op pad, ook Sammie ons nieuwe hondje ging mee, goed om te socializen, er komen immers ook altijd veel hondjes in het dierenpark Amersfoort.

Dus van morgen rond half elf op pad naar Amersfoort. Ik heb gelijk een abonnement aangeschaft,vanuit Utrecht ben je immers zo in Amersfoort, met de auto of met het openbaar vervoer en zelfs op de fiets is het goed te doen.

Ik vind Amersfoort een prachtige dierentuin hebben waar ik al van kinds af aan met mijn ouders naar toe ging, en zo ook met mijn kinderen en tegenwoordig ook met mijn kleinkinderen er regelmatig naar toe ga. Ploon was vandaag mee en die was voor het laatst met haar vader geweest, dus die keek haar ogen uit. In Amersfoort dierenpark is dan ook veel veranderd sinds 1970.  Het mooist vind ik de oude stad, met de tijgers, leeuwen en de bavianenkolonie. Door de glazen afscheidingen kan je zo dicht bij de dieren komen, fantastisch. En dat niet alleen, voor de witte tijgers zou je al eens een bezoekje moeten brengen om die te zien.

 

Wat ik ook bijzonder fraai vind is het Dinosaurusbos. Het Jurassic Park op de Heuvelrug. Hier wordt je door de geschiedenis van de Dinosauriers heengeleid en krijg je een goede indruk hoe deze dieren destijds er uit hebben moeten gezien er waar ze van leefden en hoe majestueus groot  sommigen waren.

 

We hebben een heerlijk dagje gehad.

Vogel gered?

Wat een lawaai vanmorgen in de tuin. Het was een kakafonie aan geluid.  Het waren een paar heel grote meeuwen in gevecht met kraaien en kauwen. Zo plotseling als het begon zo plotseling was het ook weer voorbij. Ik besteedde er geen aandacht meer aan. Maar toen we de tuin inliepen om bij Ploon koffie te gaan drinken hoorde ik een piepende vogel bij de buurman in de tuin. De volgel kroop weg toen hij mij zag dus ik kon niet echt waarnemen wat er was. Toen we een uurtje later thuis kwamen, zat de vogel niet meer in de tuin van de buurman. Die ook zei dat hij niets gezien had. Het was erg stil. Ik keek  nog even door de tuin en vanachter de gtf bak keek mij een mooi blauw grijs oog aan en daar zat een jonge kauw met een verwonde vleugel. Ik belde de dierenbescherming maar die zijn in het weekend niet bereikbaar en het bandje verzocht mij 144 “red een dier” te bellen. Zo gezegd zo gedaan en ik kreeg een uiterst vriendelijke mevrouw die me vertelde de vogel te vangen, in een doosje te doen en de dierenambulance te bellen. Nadat ik de vogel had gevangen en in een doosje had gedaan, hebben we de dieren ambulance gebeld. Maar helaas die rijden niet  uit voor een stadsvogel en werd het advies gegeven de dierenbescherming te bellen. Maar die zijn er niet in het weekend, dus krijg je weer het bandje met het verzoek 144 te bellen. Dus maar weer 144 gebeld. Daar was men “not amused” dat wij alweer belden en dat de vogel niet werd afgehaald. Na het nodige doorverbind werk kwamen we weer uit bij de dierenambulace, die bleef volhouden de vogel niet op te halen. Uiteindelijk kregen we een adres van de Vogelopvang aan het Rotsoord van de mevrouw van de dierenambulance, met het verzoek  zelf de vogel naar de vogelopvang te brengen. Inmiddels waren we een kleine drie kwartier verder. We hebben het beestje dus zelf maar naar de Vogelopvang gebracht, waar we door heel vriendelijk personeel werden ontvangen. Er werd geconstateerd dat de vleugel van de kauw gebroken was en dat het om een open breuk ging. Waarschijnlijk weinig kans op genezing maar er zou nog een dierenarts in de loop van de dag naar kijken. Ik hoop dat deze vogel geluk heeft en de gebroken vleugel kan worden verholpen. Mocht het niet zo zijn dan is hij snel en pijnloos gestorven en niet de hele dag met pijn rond gekropen en misschien door een of ander deur aan stukken gescheurd. Al met al hebben we erg ons best gedaan een leven te redden, laten we hopen dat het is gelukt.

Weer een tuin om trots op te zijn

Eindelijk weer een tuin. Sinds het overlijden van Berrie was er niets meer aan de tuin, ik kon mij er niet toe zetten en naarmate de tuin meer verwilderde nam de lust om het aan te pakken af. De jungle was bijna compleet alleen de aapjes ontbraken nog. Mijn nieuwe buurman attendeerde me erop dat er iets aan de tuin moest gebeuren en voor ik het wist was hij met zijn maatje de jungle aan het leegtrekken uiteraard werd ik daarin meegenomen ik moest natuurlijk niet toezien maar hard meewerken, in het begin met tegenzin, maar naarmate de voortgang toenam, nam bij mij de lust toe om er weer iets moois van te maken. Dus in grote mate dankzij mijn nieuwe buurtjes, die me hebben gemotiveerd en die vreselijk hebben geholpen de afgelopen weken is mijn jungle weer in een fatsoenlijke tuin veranderd. Ik ben er trots op en heb er weer zin in te zorgen dat het een tuin blijft.

Dus beter een goede buur dan een verre vriend!!! Ik heb er een vriend bij.

The Flight of the Bumble Bee

Hoe hard kan een bij werken ? Een lust om te bekijken en te zien waar ze al dat stuifmeel bij hun achterpoten opslaan. Hele ballen stuifmeel worden daar gevormd en naarmate de last zwaarder wordt neemt het gezoem toe. Eenmaal vol beladen stijgt de bij dan ook tergend langzaam op, zichtbaar gebukt onder haar zware last. Eenmaal op snelheid is ze gevlogen. 
Het valt trouwens absoluut niet mee om de beestjes te fotograferen. Deze foto kan er ook maar net mee door.

Somewhere over the Rainbow

Ik had geluk vandaag, en er was een regenboog (een dubbele zelfs) en ik had m'n camera bij me. Dus op het perron van Voorburg, snel mijn camera aangelegd en een aantal foto's van deze regenboog geschoten, dit is wel de mooiste. Jammer dat je dan niet ergens in de polder staat en al dit moois zonder ruis kan vastleggen. Maar hoe vaak zie je ook een regenboog en hoe vaak ben je in de gelegenheid om die dan ook vast te leggen. Ik gelukkig vandaag wel. En je weet de mythe aan het einde van een regenboog staat een pot met goud. Ik ben benieuwd of iemand die vandaag ook heeft gevonden.
Ikzelf wordt altijd blij en stil tegelijk bij het zien van een regenboog. Prachtig wat de natuur je kan bieden

Song: Somewhere Over The Rainbow

when all the clouds darken up the skyway
there’s a rainbow highway to be found
leading from your window pain
to a place behind the sun
just a step behind the rain

somewhere over the rainbow
way up high
there’s a land that i heard of
once in a lullaby

someday i’ll wish upon a star
and wake up where the clouds are far behind me
where troubles melt lemon drops
away above the chimney tops
that’s where you’ll find me

somewhere over the rainbow
where birds fly
birds fly over the rainbow
why then oh why cant i

if happy little bluebirds fly
beyond the rainbow
why, oh, why cant i

Storm over Holland

Een bekende bluessong o.a. vertolkt door Bobby "Blue" Band heet Stormy Monday. Het gaat ongeveer zo: "They call it stormy monday, but tuesday is just as bad, they call it stormy monday, but tuesday is just as bad, wednesday is worse but thursday is also sad..." Op donderdag 18 januari 2007 was het echter Stormy Thursday. Het was stormachtig en nat, dat zorgde ervoor dat heel Nederland werd ontwricht en met name de NS kon geen vervoer meer garanderen in de namiddag en de avond, veel mensen stranden op plekken waar ze niet wilde zijn. Ik was één van hen. Ik had die ochtend de weerswaarschuwingen van het KNMI gehoord en dat toch wel goed in de oren geknoopt. In de ochtend uren was er nog weinig aan de hand, ja het regende en er was een flinke wind maar alles liep nog perfect. Dankzij NS was ik op mn normale tijd op m'n werkplek. Alwaar ik als eerste de NS site heb geopend, want ik had me voorgenomen deze gedurende de dag regelmatig te bekijken om tijdig eventuele maatregelen te treffen. Rond een uur of twaalf kwam NS met de eerste verstoringen en daar zat al snel mijn baanvak tussen. Om één uur had ik nog een vergadering en had me voorgenomen direct na afloop daarvan mn weg naar huis te gaan zoeken. Rond twee uur stond ik op het station van Voorburg, maar had al gauw in de gaten dat daar niet zo snel een trein zou komen die mij dichter naar huis zou brengen. Dus op naar Den Haag CS, alwaar een dubbeldekker klaar stond voor vertrek met als einddoel Utrecht CS. Om ca. half drie vertrok die en vanwege de weersomstandigheden, die aanmerkelijk aan het verslechteren waren, zouden we alle tussengelegen stations aandoen. Na vertrek bleek al direct dat het een lange reis zou worden, daar de machinist van de verkeersleiding opdracht had gekregen zich aan een maximum snelheid van 80 km te houden. Nou ja we reden in ieder geval en we kwamen dichter bij Utrecht, wat toch het doel was. Tot aan Zoetermeer Oost ging het best nog snel ondanks de beperkingen. Ja je voelde de wind aan de trein rukken en de bovenleiding zwiepte op sommige plekken driftig op en neer en de regen geselde de trein, maar ik zat warm en droog wat wil je nog meer. Het weer remde echter wel de vaart van de trein en daarbovenop kwam nog dat we voor Gouda zeker twintig minuten (normaal de reistijd Den Haag -Gouda) hebben stilgestaan alvorens we op het station werden toegelaten. Maar uiteindelijk om ongeveer half vier stonden we langs het perron en de machinist kreeg toestemming zijn weg te vervolgen. Nog maar net vertrokken meldde de conducteur dat het weer toch wel bar en boos was en dat de voorlopige eindbestemming Woerden zou zijn, alwaar we rond vier uur aankwamen. Normaal doe je over dat stukje 10 minuten, maar ja het was echt slecht buiten, bomen zwiepte over het spoor, het water uit de ringvaart spoot over de dijkjes, zelfs het water in de sloten vertoonden golven met witte koppen. Een heel mooi gezicht trouwens. Eenmaal in Woerden werd omgeroepen dat er geen verkeer meer mogelijk was tussen Utrecht en Woerden en de weg terug was inmiddels ook niet meer te begaan. Toch is er nog één trein richting Gouda vertrokken en reden er mondjes maat treinen tussen Utrecht en Woerden. Omdat alles zo onzeker was had ik mn zoon gebeld of hij mij wilde oppikken. Dat was geen probleem, ook al omdat hij zich voorgenomen had Wilma, die in Woerden werkt, op te pikken.
In de tijd die ik moest wachten van vier tot ongeveer half zeven, stroomde het station van Woerden vol met mensen die met de trein uit Utrecht kwamen, om daar te vernemen dat het voorlopig, later bleek definitief, het eindstation was. In zo'n situatie is het interessant de reacties van al die mensen te bekijken. De één raakt in paniek (wat moet ik nu), tot huilens toe. Anderen zijn praktisch ("kom we gaan naar het centrum en kijken of we een hotelletje vinden", "rijden hier ook bussen", etc.). Anderen reageren zich scheldend af op de NS en ga zo maar door. Zo'n situatie verbroederd ook je zit allemaal in het zelfde schuitje, je maakt een praatje en zoekt naar een oplossing. Trouwens NS zorgde gelijk voor gratis koffie en daar werd gretig van gebruik gemaakt. Zo'n situatie is voor de telecombedrijven wel weer prettig, vooral voor de mobiele operators, want er werd heel veel gebeld met de mobieltjes, dus dat is dan weer goed voor de omzet, een piekdag dus die 18de januari 2007.
Buiten ontstond een gaan en komen van auto's voor de mensen die wat met de familie hadden geregeld en gedurig zag je mensen van de ene naar de andere auto rennen om op die manier een lift naar hun eindbestemming te krijgen. Zo gebeurde het ook toen Henk mij met de auto oppikte, maar helaas wij gingen naar Utrecht, dus moesten we de mensen teleurstellen. Ik heb nog uit het raam geroepen of er nog mensen waren die richting Utrecht moesten, maar er kwam geen respons.
Eenmaal in de auto waren we snel thuis, Utrecht Woerden 16 km. Rond zevenen was ik weer veilig en warm thuis. Een enerverende middag, dat mag je wel zeggen. Weer een uitdaging het hoofd geboden en tot een goed einde gebracht.

Signant detail: Mijn hoed is bestand tegen windkracht 10 en harder, daar waar menigeen achter zijn hoofddeksel aan moest rennen, is de mijne niet door de wind van het hoofd gerukt....:)

"They call it stormy monday, but tuesday is just as bad, they call it stormy monday, but tuesday is just as bad, wednesday is worse but thursday is also sad..."