Ach wat zal ik er van zeggen

Vol goede moed ging ik gisteren naar het stadion Galgenwaard. Volgens de interviews in de krant zou Utrecht het AZ erg lastig maken, we zouden de teleurstelling omzetten in positieve energie, en zo de overwinning over AZ behalen. Hoe veelbelovend en hoopvol klonk dat om een mooie wedstrijd te kunnen zien. Helaas het duurde maar 18 minuten. Oude voetbalwetten deden weer hun opgeld. Als je je kansen onbenut laat, en voor de 18e minuut had Utrecht al met 2-0, maar minstens met 1-0 (Ali bousabon) moeten voorstaan, scoort je tegenstander.
AZ had nog geen kans gehad, leek zelfs een mak schaap, tot uit het niets Martens op zijn gemak door de verdediging liep en met een bekeken schot in de verre hoek de 0-1 voor AZ aantekende, alles leek toen over. Pieters deed het goed bij Martens dekte goed de korte hoek af, en Vorm hoefde dus alleen de lange hoek te pakken, maar stond verkeerd en werd kansloos gepasseerd. De 0-2 was een echte zondagstreffer, Vorm keerde de inzet van Jenner goed maar de bal belandde pardoes op het hoofd van Averladze, die eenvoudig over de op de grond liggende doelman kon inkoppen. Utrecht deed zijn best, maar enkele spelers horen toch echt niet thuis in dit elftal, er was geen druk, geen bezieling, op een enkeling na en zelfs een pass over twee meter was moeilijk. Na rust geen verbetering en na de 0-3 van Dembele werd zelfs een voorhoede speler (Nelisse, toevallig een van de betere) gewisseld voor een verdediger. De stadion omroeper had net zo goed kunnen roepen, "Mensen ga maar naar huis want we hebben toch de intentie niet om te winnen we staan met 3-0 achter dus we gooien het hok dicht want we zijn bang er meer om de oren te krijgen". Uiteindelijkwerd het zelfs nog 0-4 (Koevermans)
Jammer van die mooie woorden op donderdag, vrijdag en zaterdag in de krant, er was niets van uitgekomen. Na afloop voelde ik me leeg en verlaten, verlaten omdat er niet eens de wil was getoond er nog iets van te maken ondanks de achterstand, Woensdag werd tenminste nog gevochten, nu was het afzien voor de supporters en met afgrijzen vaststellen, dat Fortuné node wordt gemist, en de FC Utreg spirit erg afwezig was deze zondag.
Maar ja je blijft supporter, dus volgende keer maar weer m'n shirt aan m'n das om en m'n pet op en weer vol goede moed naar het stadion, de longen weer uit m'n lijf schreeuwen om onze joggies weer te zien winnen.
Volgend jaar worden we toch kampioen!? (Durf te dromen nietwaar)
FORZA UTREG OLEE OLEE OLEE, want ons cluppie ......... la je nie zomaor valle waor, nietdan jatog.
Want:

Tis de clup uit ut hart van ons land
dris altijd wat moois an de hand
Elke wedstrijd weir van de partij
We gaon dr voor zij aon zij
(Bom bom bom bom)
De strijd gaot beginne
We gaon vanze winne
De bal mot erin erin erin......
.....As ze verlieze dan voel ik me zwak
As ze winne gaot ik uit me dak...........

Ag wa mojje dr dan nog van zegge!!!!!!!

Broodje Bakken

Er gaat niets boven een eigen gebakken brood. Vandaag heb ik er maar weer voor de hele week gebakkken. 2 Wit en 2 Bruin. Het rook dan ook weer heerlijk in huis vandaag. Je kent vast ook wel die herkenbare lekkere geur van warm vers gebakken brood. Natuurlijk verdwenen de eerste sneetjes wittebrood met dik boter en zoet beleg. Mmmmm het water loopt me al weer in de mond. Vindt je ze er ook niet lekker uitzien?

KNVB Beker, een lach en een traan

28 februari was het treffen tussen onze joggies van de FC Utrecht en AZ. Inzet was een plek in de halve finale van de KNVB beker, voor onze jongens de korste weg naar Europees voetbal. Het was sfeervol in Galgewaard, en onze jongens trokken fel van leer, maar in een korte periode van aandachtsverslapping lag het balletje twee keer in ons net en stonden we met 2-0 achter. Na de rust hebben onze joggies alles gegeven en kwamen al vrij snel terug op 1-2, door een doelpunt van Loval. Echter daar bleef het bij en enigzins verdrietig dat het niet zo had mogen zijn dat wij in de koker voor de loting van de halve finales zaten, verlieten we het stadion. Het goot, de regen viel met bakken uit de hemel en zei, maar dan ook echt zeiknat, gingen we de bus in. Een vrolijke chauffeur aan het stuur, in voor een praatje en omdat zijn voorruit door al die natte mensen in zijn bus besloeg zette hij de blazer aan en verzekerde ons dat de ruit in no time zou opklaren, ondertussen zette hij de bus in beweging op weg naar het station. Maar al gauw bleek dat het vocht de overhand had in de bus en dat er echt niets te zien was door de ruiten, dus een beetje lacherig werd de chauffeur om een zeempje gevraagd om de ruiten te wissen. Een paar dames werden zenuwachtig in de bus en er ontstond een lacherig sfeertje. Bij de oudwijkerdwarsstraat misten we op een haar na een paar Amsterdammetjes en toen vond ook de chauffeur dat hij iets aan dat raam moest doen. Vegen met tissues hij aan zijn kant ik aan de andere kant. Ineens hoorde we achterons toen er enigzins zicht ontstond "Hé is dat een patatzaak, ik zou wel een patatje lusten" maar het beeld vervaagde weer snel enerzijdsd omdat de ruit weer besloeg en anderzijds daar we er met een sukkeldrafje langs reden. Ik ben maar om de minuut de ruit aan de instapzijde ter hoogte van de rechterzijspiegel aan het schoonmaken geweest, terwijl de chauffeur zijn best deed aan zijn zijde. Daarbij moest hij ook nog de bus op de weg houden, in de gaten houden of er nog mensen in en uit gingen, instappers werden direct verwezen naar een van de achterdeuren om in te stappen. Hilarisch was dat. Wij pontificaal voor die deur en maar roepen en wijzen, achterin achterin. De bus puilde uit en was zowel van binnen als van buiten zeiknat. Onderweg moest een aantal potentiële passagiers teleurgesteld worden, daaar zij er niet meer bij konden. Bij elke snacktent die we passeerden hoorde we achter ons "Ik zou wel een patatje lusten" gevolgd door een lach. Uiteindelijk zijn we na deze enerverende en vermoeiende, maar ook komische rit op het station aanbeland. Waar we met veel moeite de bus konden verlaten en een nieuw pak natte passagiers klaar stond om de bus te betereden. Ik denk dat het nog een vermoeiende avond voor de chauffeur is geweest, maar wij hadden ondanks het verlies van onze FC een vrolijke rit achter de rug.

Woensdag, Partydag

Woensdag 28 februari 2007, dat was wel heel gezellig. Het begon allemaal 's middags om een uurtje of drie. Een vanalles en nog wat party "house warming party", "weerzien party" of "afscheidsparty". Alle elementen waarin hier vertegenwoordigd. Allereerst was het de house warming party van Vita, tenslotte was het bij haar thuis en was zij de organisator en had ze nog niet zo lang geleden haar nieuwe huis betrokken. Ten tweede was het een weerzien met oud collega's Casey en Remco, want dat waren de twee collega's die verleden jaar onze afdeling hadden verlaten, respectievelijk met de VUT en een andere baan, en ten derde was het "de afscheidparty", Vita en Wim hadden elders binnen het bedrijf een functie gekregen, dat was ongeveer half januari. Onze afdeling was volledig uitelkaar gevallen, dus eigenlijk was het voor Eleonora, Danny en mij ook een weerzien. Na de koffie met gebak en het even bij tokken en na de rondleiding door Vita's huis, was het met zijn allen aan tafel en genieten van allerlei lekkere hapjes, die Vita en haar huisgenoten hadden bereid. Vita bedankt! Het was een heel gezellige middag.